Bonjour monsieur
Maandag 06 Oktober 2008 12:20

De Mahabalipuramers zijn aardige mensen. Zo kwam ik een middag op het strand een vrouwtje tegen die me pinda's wou verkopen. Aangezien ik daar wel zin in had gaf ik haar 100 Rs, de pinda's koste 10 Rs. Het vrouwtje was blij dat ik wat van haar kocht, maar ze had geen wisselgeld en dus ging ze daar naar op zoek bij verschillende restaurants / winkeltjes. Ondertussen lag ik in de schaduw op het strand m'n boekje te lezen. Na 10 minuten kwam ze terug met het wisselgeld en kwam ze naast me in de schaduw zitten. Op m'n gemak kraakte ik de pinda's en at ze een voor een op. Maar het vrouwtje vond dat dit wel wat sneller kon, en dus begon ze voor mij in sneltreinvaart de pinda's te kraken. Als dank voor het pindakraken, bood ik het vrouwtje m'n fles water aan. Ze was me hier erg dankbaar voor en in ruil hiervoor kreeg ik een half ei en een groene peper in een gefrituurd jasje; heeerlijk! Even later kwam een kettingverkoper me lastig vallen, en ondanks dat ik aangaf dat ik niet geïnteresseerd was bleef hij maar aan m'n hoofd jengelen. Gelukkig zat het vrouwtje nog naast me die iets in het Hindu / Tamil tegen hem zei waarop de kettingverkoper zich uit de voeten maakte... Wat een aardig vrouwtje was dat!

Met m'n fietsje in Mahabalipuram leer ik beetje bij beetje deel te nemen aan het verkeer in India. Te voet heb je veel concentratie nodig om uit te kijken dat je A) niet in een open riool stapt of over een los betonblok struikelt, B) niet omver wordt gereden door rickshaws, motors en auto's, en C) zwerfhonden, trommelverkopers en bedelaars omzeilt. Met de fiets heb je eigenlijk ook nog last van al deze dingen, alleen komt alles iets sneller op je af. Ik ben een stukje buiten het dorp gaan fietsen, en dan zie je het typische India met z'n tegenstellingen: Enerzijds een mooi klein dorpje aan het strand, en dan net erbuiten een enorme vuilstortplaats waar de honden en koeien tussen lopen.

's Avonds ben ik bij Moonrackers gaan eten waar ik Shane, Alison en Arne leerde kennen. Shane een toffe Ierse 'lad', Alison lawschool graduate uit California en Arne de wereldreiziger uit Duitsland. Onder het genot van heerlijke tiger prawns en enkele kingfisher biertjes hebben we gelachen over het land India en de rare gewoonten van de Indiërs.

De volgende dag ben ik vroeg opgestaan om de 5 ratha's te bezichtigen. Deze 5 tempels zijn omstreeks het jaar 700 gemaakt en hebben verstopt gelegen onder het zand totdat 200 jaar geleden de britten ze hebben uitgegraven. Daarna nog even het hoogste punt van Mahabalipuram beklommen (wat helemaal niet zo hoog was) en toen op naar de shore tempel.

Na het culturele begin van de dag ben ik met de Venloop in m'n achterhoofd een stukje gaan joggen op het strand. Eerst richting het noorden; na het passeren van een dode hond die in de branding lag, stuitte ik op de resten van een verwoest huis (wellicht van de tsunami) die de doorgang blokkeerde. Dus rechtsomkeer gemaakt, weer langs de dode hond. In de zuidelijke richting moest ik om de shore temple heen. Om de tempel te beschermen zijn er grote rotsblokken geplaatst waarop de golven kapotslaan, bovenop zwermde enorm veel libellen (erg mooi). Op het randje van de rotsblokken bleef ik even staan bij 4 Indiërs (volgens mij vader en drie zonen). De vader vond het geweldig hoe de golven tegen de rotsen opklapte en hemzelf, zijn zonen, en mij nat maakte. Na een tijdje vonden ze het wel goed geweest en gingen ze weer terug naar het strand. De vader stond erop dat ik met hen mee moest lopen, zorgvuldig gaf hij me aanwijzingen op welk rotsblok ik moest springen om veilig het strand te bereiken. Aan deze kant van de shore tempel was het toeristische strand, hier stonden families pootje te baden en te genieten van de golven. Zwemmen is hier erg gevaarlijk door de sterke stroming. Ik ben nog even verder gaan joggen, maar vond het na een paar minuten wel goed geweest. Het was veel te warm om te rennen en ben lekker in de zee gaan staan / zitten.

's Avonds nog met Arne gaan eten, maar hij had last van z'n maag en moest halverwege een keer naar z'n appartement rennen om een sanitaire onderbreking  in te lassen.

Vrijdag ben ik met de bus naar Pondicherry (Puducherry) gereisd. De slaapplaats van mijn eerste keus was volgeboekt door een druk weekend: woensdag einde van de ramadan en donderdag Mahatma Gandhi dag waardoor veel Indiers er een lang weekend op uit gingen. In een guesthouse in de buurt was nog wel plaats, maar de kamer was duur en was het geld niet waard. Daarom de volgende dag weer terug gegaan naar mijn eerste keus, en toen was er wel plaats. Het uitzicht van de kamer is werkelijk fantastisch! (check de panorama).

Zoals ik al in m'n vorige verhaal schreef; Pondicherry was vroeger in handen van de Fransen, en dit is zeer duidelijk merkbaar aan het straatbeeld. De straten hebben hier duidelijke naambordjes, en veel straten heten ook nog 'rue'. Ik ben enkele keren aangesproken met “Bonjour monsieur, ca va?”. Restaurants hebben typische franse gerechten en schenken wijn. Kortom een Indische stad met een vleugje Frankrijk. Op de foto's hieronder: impressies van het straatbeeld, drie mooie kerken, twee buschauffeurs die graag op de foto wilden, een standbeeld van de vader van India – Mahatma Gandhi, het park, de botanische tuin met een duizendpoot, en de kust van Pondicherry.

Elke zondag is er een markt, waar ik eens een kijkje ben gaan nemen. Erg leuke ervaring! Allereerst stapte ik de vismarkt binnen, waar voornamelijk vrouwen achter een stapeltje vis zaten. Indische vrouwen zijn er over het algemeen niet op gesteld om op de foto te worden gezet, maar gelukkig zat er één man die er geen bezwaar tegen had. De rest van de markt bestond uit smalle gangen al dan niet overdekt met aan beide kanten kraampjes. De twee mannen die op de grond bloemen zijn aan het rijgen hadden de grootste lol; volgens de rechtse was de linker de 'monkey of Pondicherry' waarop de linker zei “don't take a photo of him, it'll spoil your camera”.

Morgen vertrek ik met de trein naar Kanyakumari, het zuidelijkste puntje van India, om vanaf daar met enkele tussenstops weer richting Bangalore te gaan.

Bedankt voor het lezen en voor het achterlaten van de berichtjes!

Groeten,

Paulus