UK night
Zondag 12 Oktober 2008 13:50

Na vier dagen Pondicherry heb je ook dat wel weer gezien, tijd dus om verder te gaan. Dinsdag vertrok om 20.00 de trein vanuit Vilupuram richting Kanyakumari. Aangezien ik om 12.00 m'n kamer moest verlaten en m'n bagage maar voor twee uur kon achterlaten had ik besloten om op tijd te vertrekken vanuit Pondi naar Vilupuram. Onder het motto gedeelde smart is halve smart leek het me beter om op een station te wachten samen met andere reizigers dan ergens alleen op een willekeurige plek in Pondicherry.

Op het station kwam ik aan de praat met een Indisch meisje uit Hyderabad. Ze had een hele mooie naam, maar ik kwam niet verder dan Bria... Bria was op bezoek geweest bij haar zieke grootmoeder en ging nu weer terug richting Hyderabad. Nadat haar trein arriveerde was ik weer op mezelf aangewezen; met een goed boek en wat Indische snacks ging de tijd langzaam maar zeker voorbij... Treinen over een lange afstand moet je India van te voren boeken, en je krijgt dan ook een gereserveerde plaats. Je slaapt met drie mensen boven elkaar, ik had het bovenste bed. Ook in India bleek dat ik zeer goed kan slapen in treinen, rond 6.00 kwamen we aan op Nagercoil waarna de trein verder reed naar het zuidelijkste puntje van India.

In Kanyakumari aangekomen liep ik naar het eerste hotel uit de lonely planet wat me wel aansprak; dit stond echter geheel in de bouwsteigers en was helemaal 'out of business'. Mijn tweede keus stond niet in de bouwsteigers, maar werd wel geheel gerenoveerd en ook hier dus weer geen geluk. Uiteindelijk kwam ik langs een eenvoudige lodge waar ik na goedkeuring van de kamer de aanbetaling deed. Na het dumpen van m'n bagage en me enigszins opgefrist te hebben (de kamer had geen douche). Liep ik naar het ultieme zuidelijke puntje van India... waarschijnlijk had ik me er iets te veel van voorgesteld, maar het viel in ieder geval tegen... Leuk dat je over pak hem beet 250 graden zee kon zien, maar ik werd er niet koud of warm van. Verder stond er nog een tempel, maar na 13 bedelaars en 28 verkopers heb ik me omgedraaid richting m'n kamer. Al liggend  op m'n bed dacht ik na over wat ik zou gaan doen. Het viel me op dat het matras lekker zacht was, maar het leek alsof er een hard korstje op de bovenste laag zat. Toen ik het laken omsloeg zag ik de vochtplekken en dat was waarschijnlijk de druppel. Ik heb m'n niet uitgepakte tas weer op m'n schouders genomen en ben weer met de trein richting het noorden vertrokken.

Het mooiste aan Kanyakumari was de treinreis terug...

De treinreis voerde me naar een klein plaatsje genaamd Varkala. Dit is echt een klein paradeisje; twee kleine stranden aan de voet van een groene klif van pak hem beet 10 meter hoog. Bovenop de klif aan de rand loopt een paadje met afwisselend restaurants en winkeltjes. De restaurants stallen 's avonds de vangst van die dag uit met af en toe mooie Marlin's. Ik heb nog iedere dag vis voor lunch en diner gehad... HEERLIJK! De tweede dag dat ik hier was had ik een lichte onderschatting gemaakt van de sterkte van de zon, met als resultaat dat Paultje z'n rug zo rood was als een kreeft. Aan het einde van de dag neemt de bewolking hier standaard toe, en vaak begint het 's avonds te regenen / bliksemen.

Op het ene strand komen bijna alleen maar Indiërs, op het andere bijna alleen maar westerlingen. Op het westerse strand komen dus wel enkele Indiërs genieten van de “zee”, maar in werkelijkheid komen ze hier vrouwelijk vlees kijken. Het is wel grappig om te zien hoe ze quasi nonchalant over het strand lopen en met een scheef oog naar het vrouwelijk schoon zitten te gluren. Wanneer de zon ondergaat zie je af en toe ook Indische jongetjes die met hun telelens foto's maken van de (ahum) “sunset”. Van een paar andere reizigers hoorde ik dat de politie zo nu en dan op het strand patrouilleert om de gluurders weg te jagen...

Afgelopen vrijdag ben ik met een Iers/Duits stel (Daniel en Christine) uit Cork gaan stappen samen met een Engelse gast uit New Castle (Phil). De eerste bar die we aandeden was een hemel op aarde voor de sterke drank liefhebbers. Cocktails voor 80 cent waarbij zonder maatbekertjes werd gewerkt; ofwel enorm sterke screwdrivers, en mojito's. Daarna gingen we richting Funky Art Cafe waar we overstapten op de Kingfishers. Phil was echt een engels kopie van onze eigen Tieske Biatch! Hoewel ik aan de grens van m'n kunnen zat, dronk ik volgens Phil als “Dennis Bergkamp, or a little girl”. Toen hij aan z'n derde fles begon (van 650 ml) had ik net m'n eerste op. Na een uurtje was het cafe door de voorraad bier heen en moesten we weer overstappen op de screwdrivers.

Op de dansvloer was een mooie mix van knotsgekke Engelsen en ongelofelijke Indiërs te aanschouwen. De Engelsen zorgde voor de muziek die door enkele Ipod's die op de versterker werden aangesloten en de Indiërs lieten hierop hun beste Bollywood dancemoves zien... Echt te hilarisch! Rond een uur of 5 liep het feestje op z'n einde en zijn we met een stuk of 15 nog even naar het strand gegaan. Phil stond binnen 3 seconden in z'n onderbroek en nog geen seconde later was ie al baantjes aan het trekken.

Zaterdag was er een live performance van een lokale muziekformatie. Twee man op de percussie en één zanger/violist. Om een idee te geven van hoe het klonk heb ik een filmpje gemaakt met m'n telefoon. Hier hoor je echter geen zang. De tekst van het gezang was in het sanskrit / hindu en deed me denken aan een act van Hans Teeuwen (die waar hij laat horen hoeveel talent hij al had toen hij 16 jaar was). Als je me op 'vastelaoveszondaag' rond 2.00 vraagt om een liedje te zingen dan komt het dicht in de buurt van dat optreden. Dit klinkt misschien een beetje denigrerend maar het was echt een heel mooi optreden!

 

Na het optreden begon het enorm hard te regenen, en zoals dan wel vaker gebeurd in Varkala, viel de stroom uit. Enkele Indiers vulde de ontstane stilte op door op een trommel te slaan en liedjes te zingen; leuk voor 5 minuten, OK voor 10, maar na een half uur kwam die herrie m'n neus uit. Aangezien het nog regende hadden we geen keus dan ernaar te blijven luisteren; ik had een soort gevoel van het horen van een druppelende kraan die ik niet dicht kon draaien...

Vandaag was ik even het dorp Varkala ingelopen waar ik een praatje had gemaakt met een lokale 'slechter'. Hij stond lekker langs de weg op een blok hout kotelette te maken. Overigens niet van een (heilige) koe, maar van een Afrikaanse buffel (voor zover ik van hem kon begrijpen).

Maandag vertrek ik naar Cochin, om daar een paar nachten te blijven en hopelijk een dag op de backwaters door te brengen. Daarna denk ik via Ooty, een plaatsje 'hoog' in de bergen weer terug te reizen naar Bangalore. In Bangalore zal ik een week of twee m'n project weer gaan oppakken om waarschijnlijk daarna met Ajay naar Goa te reizen.

Groeten,

Paul