Dancing prohibited
Dinsdag 30 September 2008 07:44

Allereerst bedankt voor alle berichtjes en mailtjes voor m'n verjaardag! Thijs, dich waars een eurke te vruug Indische tied. Siem bedank veur dien berichje 'Hieper de piep hoera', waarschijnlijk door een fout van het telecombedrijf heb ik dit berichtje in totaal 42 keer gekregen!

M'n verjaardag heb ik samen met Ajay gevierd: We zijn eerst gaan poolen, waar we ondertussen redelijk goed in zijn geworden. In de poolzaal kwamen we eerst een dronken Ier en een stonede Schot tegen die zich helemaal scheef lachte om het feit dat een Indische Australiër samen met een Nederlander gingen poolen in Bangalore... Onder ons eerst spel werden we uitgedaagd door twee Iraniërs (Nima en Simu) om tegen hen te dubbelen. Nima studeerde al vijf jaar in Bangalore en zag er ook studentikoos uit, Simu was van het type alto; lang haar, lange jas, slierten aan z'n broek. Met name Nima was een goede pooler, maar dit kon ons er niet van weerhouden om ze met een 3-0 nederlaag voor de tafel te laten betalen.

Na het poolen zijn we naar het high tech beer cafe gegaan, genaamd NASA. Het personeel liep rond in een soort van marinepakjes met bijbehorende rangen op de schouders (de wc-man had helemaal geen strepen...). Boven de bar hing een bordje 'fuel tank', en boven de kassa 'command center'. Het interieur van het cafe leek nog het meeste op een sciencefiction film uit de jaren 60. Onder het genot van een 'mug fuel' (lees pul bier) en chicken tikka hebben we erg moeten lachen om dit hele cafe. Tevens hoorde een levende muis tot het interieur...

Na NASA zijn we naar NYK's gegaan, de club op de rooftop waar we vorige week ook waren geweest. Ondanks dat onze namen niet op de lijst stonden mochten we toch naar binnen na het betalen van een cover charge van 500 Rs. Boven aangekomen bleek echter dat de helft van de club 'couples only' was, dus zonder vrouwtje aan je arm geen toegang. In de andere helft dus maar eerst wat gedronken. Aldaar kwamen we aan de praat met een paar meiden, een uit New York een uit Californië, en een uit Amsterdam. Helaas konden zei ons niet meenemen naar het andere gedeelte. Na een half uur toch maar geprobeerd om zonder vrouw aan de arm naar binnen te komen, bij mij succesvol, maar Ajay werd staande gehouden. Nadat ik tegen de uitsmijter zei dat ie bij mij hoorde was het OK.

Ajay vond het wel frappant; “Going out with you is like going out with a fucking novelty... or a circus act” :-) dan toch liever novelty! In het couples only gedeelte was het veel gezelliger, er werd gedanst op hippe muziek (geen rock muziek). Echter om een uur of 23.00 gebeurde er iets merkwaardigs, de DJ murmelde wat door de microfoon en de dansmuziek werd verruild voor loungemuziek. Ik vroeg aan een iemand wat er aan de hand was, blijkbaar stond de politie voor de deur en aangezien dansen verboden is in Bangalore moest iedereen gaan zitten. En dit gebeurde dus ook, binnen een minuut had de hele dansvloer een plekje gevonden en was het afgelopen met de pret. Echt bizar...

Na een kwartier kwam de muziek weer op gang en ging iedereen weer dansen, maar om 24.00 kwam ook aan dit feest een einde. Bij de ingang zag ik ook een bordje hangen waarop stond 'dancing prohibited'. Daarna zijn we Ahsis gaan ophalen, hij is van oorsprong Indisch, opgegroeid in Canada en daarna verhuist naar Nieuw Zeeland. Ahsis is piloot en kwam pas laat terug van een vlucht uit Kalkotta. De avond met de Ausie en de kiwi nog even voortgezet bij een eettent waar we een Frankfurter tegenkwamen, André. André deed een internship voor Bosch als financial controller in Bangalore. Aan z'n rode kop en het zweet op z'n voorhoofd te zien had ie er al genoeg op. Waarschijnlijk had ie iets te veel van z'n fles whiskey geproefd die hij bij zich had...

Ik heb me gelukkig 'good geammeseerd' op mijn verjaardag. Ajay en Ahsis zijn ondertussen echt een beetje maatjes geworden en we hebben veel plezier met elkaar! Ajay gaat donderdag voor twee weken naar Londen en ik ben dan in het zuiden aan het rondreizen. Als ik het zuiden heb gezien ga ik waarschijnlijk weer terug naar Bangalore om met m'n maatjes weer wat rond te hangen.

Maandag om 11.00 ben ik vertrokken richting Chennai, om van daaruit door te reizen naar Mahabalipuram. De reis naar Chennai zou 6 uur duren, maar de bus liep een vertraging op waardoor ik pas rond 20.00 op de plek van bestemming was; te laat om nog door te reizen naar Mahabalipuram. In de bus leerde ik Vikta kennen, een jongen van mijn leeftijd die in Bangalore voor een diamantimporteur werkte. Hij ging vanuit Chennai met de trein naar het noorden (een reis van 3,5 dag). Aangezien ik een slaapplaats in Chennai moest gaan zoeken heb ik samen met hem een rickshaw gedeeld, de busplaats lag namelijk 7 km van het centrum van de stad af. Chennai ligt in de staat Tamil Nadu en is qua grootte ongeveer gelijk aan Bangalore. Verschillende mensen hadden me al gewaarschuwd dat Chennai heet en smerig zou zijn en ik was dus niet van plan om hier langer te blijven dan nodig.

De hitte werd me in de bus al duidelijk; de chauffeur zette halverwege de airco uit omdat het erg koud werd. Des te dichter we bij Chennai in de buurt kwamen des te benauwder het in de bus werd. In eerste instantie dacht ik dat de chauffeur de frisse luchttoevoer had afgesloten, maar toen we de bus uitstapten bleek het gewoon zo'n soort klimaat te zijn. In het centrum van Chennai bood Vikta aan om mee te helpen om een hotel te zoeken, zijn trein ging pas om 22.00. Een van de eerste hotels zag er wel redelijk uit voor een redelijke prijs, hoewel het interieur wel aan een vernieuwing of poetsbeurt toe was.

Na me enigszins opgefrist te hebben ben ik om de hoek bij een vegetarisch restaurant gaan eten (Indiërs eten bijna geen vlees). Nadat ik een heerlijke bloemkool masala had besteld kwam Kamil tegenover me zitten die in Chennai werkte als business analist voor SAP systemen. Aangezien ik ook met SAP werk, hadden we genoeg gespreksstof. Toen ik vroeg naar de hitte zei hij dat Chennai drie periodes kende; heet, heter, heetst. Op dit moment was het de periode heet, het kan dus nog warmer...

Na een avond vol getreiter van muggen werd ik 's morgens met 6 muggenbulten wakker. Rond 09.00 ben ik even de stad ingelopen met als doel om Fort St. George te bekijken, een fort uit 1653 van de British East India Company. Halverwege heb ik me omgedraaid, de hitte en de stank weerhielden me ervan om nog verder in deze stad te lopen... Evengoed toch nog wat foto's geknipt, maar helaas niet van het Fort. Op mijn vorige foto's werd de 'smerigheid' van India misschien niet zo goed weergegeven, zie hieronder de foto's van Chennai... Met name de rivier was verschrikkelijk om over te steken; een geurtje als de gemiddelde Pink Pop Pisbak, of een vissenkom die een maand niet verschoond is kwam me tegemoet. Net als in Bangalore is er in Chennai ook een enorm overschot aan auto's, motors, rickshaws. Wanneer ik 's avonds m'n neus snuit is de snot zwart...

Rond 16.00 ben ik met de bus naar het centrale busstation gegaan. Niet alleen scheelt het veel geld t.o.v. een rickshaw (4 Rs vs 120 Rs) maar is het een ervaring op zich. De bus puilt uit en je moet goed dringen wil je aan boord komen (zeker met een grote backpack). Veel Indiers hangen dan ook letterlijk uit de bus. Op het centrale busstation aan 4 mensen gevraagd waar de bus naar Mahabalipuram vertrok, waarop ik 4 keer een ander antwoord kreeg. De laatste bleek uiteindelijk gelijk te hebben...

In de bus kwam ik Marc tegen, een Israëliet die al 5 maanden in India was en z'n laatste twee weken ging doorbrengen in het zuiden. Marc is een echte die hard India-vakantieganger; gewapend met een (wandel)stok, een gitaar en een backpak had ie al heel wat plaatsen gezien. In Mahabalipuram aangekomen waren er verschillende Indiërs die ons aan een slaapplaats wouden helpen, maar Marc wou er niets mee te maken hebben en reageerde nogal fel in mijn optiek. Uiteindelijk hebben we samen een slaapplek gevonden voor 100 Rs per nacht, vergeleken met Bangalore was dit voor mij peanuts, maar Marc vond het nog aan de dure kant.

Nadat we onze bagage op de kamer hadden gedumpt zijn we samen ergens gaan eten. Aangezien er veel vissers in deze plaats wonen is er veel verse vis te krijgen in de restaurants. Ook de restaurants vond Marc allemaal aan de dure kant, maar ik vond het wel gescheten; ik had honger en 2 euro voor een heerlijke gegrilde vis met friet en ananassap vond ik prima. Marc is een beetje een rare vogel; hij noemt mensen “brother”en de meeste zinnen van hem beginnen met “well, yeah uh, well ...” en eindigen met “and stuff”. Bijvoorbeeld; “well, yeah uh, well In Israel I study music and stuff”. Ondanks dat neem ik wel m'n petje voor hem af voor het feit dat hij een aardig woordje Hindi spreekt.

Na het eten zijn we nog even door het stadje gelopen, Marc bestelde bij een straatventer idli. Een soort van rijstkoekjes, van meel en rijst die ter plekke worden gekookt in een grote pan. Best wel lekker, maar de hygiëne kreeg niet zo'n hoge prioriteit. Marc vroeg om Pani (water) waarop hij een kommetje kreeg waarmee hij zijn handen waste en er een slok van nam. Toen de venter dit zag werd hem duidelijk gemaakt dat dit geen zuiver water was... ben benieuwd of Marc hier tegenop gewassen is.

Vanmorgen ben ik op tijd opgestaan omdat het overdag te warm is om iets te ondernemen. Ik ben eerst naar het strand gelopen waar ik een Duitse toeriste van een jaar of 40 tegenkwam. Het eerste wat ze me vroeg was waarom het water steeds dichterbij kwam. Ik antwoordde daarop dat ik dacht dat het iets te maken had met het magnetische veld van de maan, waar ze hoofdschuddend mee in stemde. Daarna vertelde ze dat er steeds meer water in de zee kwam doordat de Himalaya aan het smelten was en dat hierdoor de huizen werden weg gevreten. Van de hak op de tak vertelde ze over een guru die ze had ontmoet die in haar ogen licht uitstraalde en op Budha leek. Ik moest hier hoe dan ook naar toe, en ze wou dit graag allemaal op een briefje schrijven maar ze had geen pen en papier. Ze vroeg of ik in de stad of op het platteland woonde; volgens haar kon ik maar beter naar het platteland verhuizen want volgens de guru kon je binnenkort in de steden nergens meer water krijgen. Na dit gewauwel voor 10 minuten aangehoord te hebben en haar 10 keer gedag gezegd te hebben, ben ik maar gewoon weggelopen terwijl ze nog midden in een verhaal bezig was. Dat mens had echt meerdere draadjes los in haar hoofd.

Na een ontbijtje aan het strand heb ik een fiets gehuurd en ben ik door het stadje gaan fietsen. Mahabalipuram staat bekend om de beelden die ze maken uit het gesteente dat hier aanwezig is. Wanneer je door een willekeurige straat loopt/fietst hoor je overal het getik van hamer en bijtel. Net toen ik m'n fiets had afgesloten en een park inliep zag ik grote kei van een heuvel afrollen, nog net op tijd kon ik hem tegen houden en zo heb ik de stad gered van totale verwoesting! :-) In het park waren heel veel tempels en beelden te zien die vaak uit één groot rotsblok zijn gemaakt; erg indrukwekkend...

De rust van het stadje hier bevalt me wel, dit is heel wat anders dan Bangalore of Chennai. Ik denk dat ik hier nog een dag, of twee blijf om vervolgens naar Pondicherry te reizen, een voormalige Franse nederzetting twee uur met de bus van hier.

Groeten,

Paul

PS hier nog een panorama van Lalbagh tank uit Bangalore: