Ik heb een plan; ik maak nooit meer een plan
Dinsdag 21 Oktober 2008 08:04

Maandagmorgen werd ik wakker met idee dat ik die dag naar Cochin zou vertrekken. Ik had afgesproken om samen met Daniel en Christine de trein naar het noorden te pakken. Daniel en Christine gingen naar het Periyar Wildlife Sanctuary, en hadden me al een paar keer aangeboden om mee te gaan. Eenmaal op het station aangekomen bedacht ik me dat ik helemaal geen zin had om alleen naar Cochin te gaan. Dus besloot ik om ook een kaartje naar Kotayam te kopen. Op het station in Varkala stond een rij van wel 15 Indiërs, maar aangezien de trein binnen 5 minuten zou vertrekken waren we genoodzaakt om 'duchtig' voor te kruipen. Iets wat voor Indiërs overigens de normaalste zaak van de wereld is.

Toen we eenmaal in de trein zaten, heb ik maar eens bekeken waar ik eigenlijk heen ging :-). Periyar is een beschermd park van 315 hectare, met tijgers (38), olifanten (1000), bizons, apen en de giant squirel (reuze eiketske). Het hotel waar we verbleven werd aanbevolen door de Lonely Planet mede dankzij het uitstekende restaurant wat erbij hoorde. Dit viel dus enorm tegen; we moesten zo'n twee uur wachten voordat we de menukaart kregen, de bestelling opgenomen was en we het gerecht uiteindelijk voorgeschoteld kregen. En het was zo weinig en niet eens lekker dat we daarna meteen naar een ander restaurant zijn gegaan voor een degelijke pot schaft.

Dinsdagmorgen hadden we een dagje in het park gepland. 's Morgens om 5.30 reden we met een Mahindra jeep richting het park alwaar we eerst vanuit de jeep naar olifanten, apen en tijgers hebben gezocht. De gids deed dit op A-team-iaanse wijze; half uit de jeep hangend. Na deze 'safari' kregen we ontbijt gevolgd door een speech over het park door een over-enthousiaste manager. Na de speech hebben we met z'n drieën en een gids een trektocht van 4 uur door het park gemaakt. Volgens mij hadden we te maken met de terugkerende monsoon omdat het nogal regenachtig was, vandaar de regenjassen (die overigens niet waterdicht waren).

Tijdens de wandeling hebben we enkele apen gezien (van heel veraf), heel veel olifanten....poep, maar geen echte olifanten of tijgers. Ondanks dat we dus geen echt wildlife hebben gespot was het het een erg mooie wandeling. Wat een beetje jammer was, was dat door de regen bloedzuigers aan de oppervlakte kwamen, als wapening hiertegen hadden we katoenen sokken over onze scheenbenen heen getrokken. De bloedzuigers hadden het met name op Christine en mij gemunt maar uiteindelijk had alleen Daniel een beet op z'n enkel.

Aan het einde van de wandeling kwamen we langs een cardamom fabriek. Cardamom is een kruidige vrucht waarvan de zaadjes worden gebruikt in curry's en masala's. In de fabriek werden de vruchten gewassen, gedroogd en vervolgens gesorteerd. De geur in de fabriek was enorm sterk, maar wel lekker.



Na de wandeling was het tijd voor lunch, gevolgd door een ritje op een waterfiets over het meer in het park. En daarmee kwam het uitstapje tot z'n einde. Voor de grap zei ik tegen onze chauffeur dat hij me de sleutels alvast kon geven en dat ik wel terug zou rijden. Tot m'n verbazing kreeg ik de sleutels ook nog! Op de terugweg zagen we nog enkele apen. Dus ik uit de jeep gesprongen om foto's te knippen... wat achteraf niet zo'n slim idee bleek; we hadden de katoenen kousen al afgegeven en Paultje had bij thuiskomst vier gaatjes in z'n enkel van de bloedzuigers.



De volgende dag in Kumily was een regenachtige, waardoor we deze hebben doorgebracht met Rummy cup, Internet en een boek. Ik was blij dat we woensdag weer terug naar de kust gingen en daarmee een beter klimaat tegemoet. Bestemming: Fort Cochin, een schiereiland met een rijke geschiedenis. De eerste westerse invloed kwam van de Portugezen, gevolgd door 150 jaar Hollandse heerschap en daarna de Britten. In de stad liggen enkele Portugeese kerken, met daarin grafstenen van Nederlandse VOC leden. Het 'dutch palace' wat eigenlijk door de Portugezen is gebouwd maar door de Nederlanders is gerenoveerd, en een 'dutch cemetry'.



's Avonds zijn we naar een Kathakali voorstelling gegaan, een traditionele kunstvorm die z'n oorsprong heeft in Keralla. De voorstelling begon om 19.00 en het schminken om 17.00, Christine wou het schminken ook graag zien, dus waren we 17.00 present. Kathakali wordt uitgevoerd met veel handgebaren en gezichtsuitdrukkingen, dit alles onder het luid tromgeroffel. De verhalen gaan meestal over het goede en het slechte, oorlog en vrede, rijkdom en armoede. Het was een erg mooie ervaring, maar het duurde wel erg lang allemaal. Na de uitvoering kwamen we Tom en Heidi uit Engeland tegen, die we al in Varkala hadden leren kennen, waarmee we nog een paar kingfishers hebben gedronken.



De volgende morgen ben ik vroeg (06.00) opgestaan om naar de chineese visnetten te kijken. Half slaapwandelend begaf ik me naar de vissers alwaar me werd verteld dat de stroming te sterk was en ze pas om negen uur zouden beginnen... Terug m'n bedje in om een paar uur later nog eens te kijken of er wat vis werd gevangen. De vissers waar ik 's morgens mee had gepraat waren blij me weer terug te zien en boden me aan om mee te helpen om het net uit het water te hijsen. Na dit twee keer gedaan te hebben vond ik het wel goed geweest. Toen ik wegliep riepen ze me na om terug te komen, het ging hen natuurlijk niet om mijn spierkracht maar om mijn koopkracht... Ze willen allemaal Rupees zien.



Zaterdagavond zijn we met de bus vertrokken naar Bangalore waar we zondagmorgen aankwamen. Het voelde een beetje aan als weer terug naar huis gaan, maar ik kan toch niet zeggen dat ik me hier helemaal thuis voel... Christine en Daniel zijn hier twee dagen gebleven en ik heb ze in die twee dagen een beknopte tour door Bangalore gegeven. Christine voelde zich als een kind dat voor het eerst een speeltuin zag toen we door de westerse winkelstraten en shoppingmalls liepen.

Om de kosten te drukken hadden we een goedkoop hotel uitgekozen waar ik de vorige keer al eens had gekeken, maar wat me toen niet helemaal beviel. Ik dacht dat ik na de ranzige kamers in Chennai en Kanyakumari wel wat gewend was en me wel zou redden in het goedkope hotel. Maar na de eerste nacht ben ik 's morgen meteen weer naar Hotel Empire verhuist. Er liepen meerdere kakkerlakken rond, 's nachts keken de buren Bollywood movies zonder zich om de nachtrust van anderen te bekommeren. Maar het ergste was de badkamer... ik had 's morgens het idee dat ik naast een dixie op Pink Pop wakker werd. Bah bah!



Maandagavond zijn Daniel en Christine vertrokken naar Hampi, om daarna naar Goa te gaan. Ik blijf tot eind deze week in Bangalore om dan ook naar Goa te reizen. Daar zullen we Christine's verjaardag gaan vieren om vervolgens met z'n drieen naar het noorden te reizen. We zullen daar zo'n 10 dagen rondreizen, waarna zij in Nepal gaan bergbeklimmen, en ik weer terug zal gaan naar huis... Bangalore ;-)