Exploring Bangalore
Zondag 21 September 2008 14:31

Vrijdag 19 September, na de mislukte poging om te voet het Lalbagh park te bereiken van afgelopen woensdag, vandaag maar gewoon met de rickshaw gegaan. Net als het Cubbon park is dit park een verademing van de drukte in de stad. Het Lalbagh (Lalbagh betekend rode tuin) park is een botanische tuin die in 1760 is aangelegd door Hyder Ali, een generaal die rond die tijd samen met de Fransen een groot gedeelte van Zuid India in handen had. In het 96 hectare grote park zijn veel oude bomen te vinden en andere planten van over de hele wereld. Midden in het park staat een glazen huis, naar het model van het Crystal palace in Londen, waar zo nu en dan tentoonstellingen worden gehouden.


In het park ligt een (volgens de lonely planet) drie miljoen jaar oud gesteente waarop ooit één van Bengalore's uitkijktorens heeft gestaan. Vanaf de steen kun je inderdaad mooi over de stad uitkijken. Toen ik voor het gesteente op een bankje zat om er een foto van te knippen kwamen 4 mannen voorbij gelopen die erg geïnteresseerd waren in wat ik aan het doen was. Behalve m'n digitale horloge vonden ze m'n camera ook erg fascinerend. Toen ik ze aanbood om een foto van hen te knippen waren ze dan ook helemaal in hun nopjes. Voor zo ver ik kon begrijpen kwamen ze uit Gujarat een noordelijke staat van India en waren ze hier op vakantie. In het park waren meer mensen die erg in me waren geïnteresseerd, met name mensen van buiten de stad. Zo heb ik meerdere handjes moeten geven, meer dan eens moeten vertellen uit welk land ik kwam en wat voor werk ik deed. Een groep van een stuk of 5 meisjes en een jongen in de leeftijd van ongeveer 15 jaar met begeleider waren zo onder de indruk van me dat er 5 foto's van me werden gemaakt... Ik voelde me bijna een popidool, haha!



Het appartement waar ik verblijf ligt tegenover de Frank Antohony Junior School. Elke morgen wanneer ik ga ontbijten zie ik de kinderen buiten oefeneningen doen en muziek maken. Klinkt allemaal leuk en aardig, maar dit betekend dat ik iedere morgen om 8:30 uit mijn bed wordt getrommeld, aangezien ze muziek maken met enkele dikke trommels. Op de foto zie je enkele kids een levende piramide maken, daarnaast spelen enkele meisje op een fluit (de melodie kan ik al uit m'n hoofd mee neuriën). Volgens mij wordt er binnenkort een voorstelling gehouden omdat ze gisteren stoelen hebben klaargezet en tenten hebben opgebouwd.

Zaterdag kwam ik een rickshaw driver tegen, genaamd Prabhakar, die de engelse taal goed beheerste, wat uitzonderlijk is voor rickshaw drivers. Hij bood me aan om 3-4 uur langs enkele toeristische plekken in de stad te rijden voor 200 Rupees (net geen 4 euro), Ajay had ook wel zin om mee te gaan... Eerste sight was de bul temple, een uit steen gehouwen grote stier waar je een rode punt op je hoofd kon krijgen. Schminken doe ik alleen met de vastelaovend, dus die punt heb ik aan me voorbij laten gaan. Naast de tempel lag een koe lekker in het zonnetje te genieten van vers gras... mmm lekker!



Onderweg naar Sultan Tipu's Palace (de zoon van Hyder Ali) hebben we even gestopt om een verse kokosnoot te drinken / eten. Ik had nog nooit een kokosnoot gehad, maar het was zeer smakelijk! Op de foto staat Prabhakar rechts. Het paleis van Tipu was niet in een heel goede staat, maar evengoed erg mooi om te zien hoe gedetailleerd de muren waren beschilderd en het houtwerk was bewerkt. Tipu had er voor gezorgd dat het leger de beschikking kreeg over 'raketten', zeg maar veredelde vuurpijlen, waarmee de 'rocketiers' tot op 2 km afstand redelijk nauwkeurig doelen konden raken. Naast het paleis ligt de Venkataraman tempel. Ik klink misschien als een cultuurbarbaar, maar als je één tempel gezien hebt, hoef je echt niet elke tempel nog eens te bekijken. Evengoed zorgen ze wel voor mooie plaatjes...



De 'catch' van de goedkope rit van Prabhakar was dat we een bezoekje 'moesten' brengen aan een zijdefabriek en bijbehorende winkel, en een andere winkel waar vanalles verkocht werd. Prabhakar kreeg hiervoor natuurlijk provisie en het maakte volgens hem niets uit of we iets zouden kopen of niet... Prabhakar was helemaal niet opdringerig, daarentegen het winkelpersoneel wel. Vooral de laatste winkel werd ik gestalkt door een vrouwtje dat de kunst van het verkopen erg goed onder de knie had. Daarna hebben Prabhakar gezegd dat hij ons maar niet meer naar een andere winkel moest brengen en dat we hem wel een goede tip zouden geven.

De overige sights van de rit waren de Vidhana Soudha, op de foto zie je Ajay en mij, en Bengaluru's palace. Bij het laatste paleis mochten geen foto's worden gemaakt, tenzij je ongeveer 10 euro ervoor neerlegde... Dan maar niet, zo indrukwekkend was het nou ook weer niet.



Na afloop van de rit zijn we in een Indisch restaurant gaan lunchen waar we echt overheerlijke vegetarian curry hebben gegeten, en gewokte bloemkool. Hier ga ik zeker nog eens eten. De dag ervoor hebben Ajay en ik samen gekookt, Spaghetti bolognese naar een recept van Ajay; met lamsvlees. Voor dit gerecht zijn we op een markt in de buurt groenten gaan halen. Naar deze markt ga ik zeker nog een keer terug met fototoestel; het was een donker hol waar de geslachte lammetjes aan het plafond hingen, naast de ingewanden / scrotums (?) van andere dieren...

's Avonds zijn we nog gaan poolen en daarna nog wat gaan drinken bij club 'le rock'. Bij de club werd een cover charge van 400 Rupees gevraagd, wat voor indische begrippen erg duur is. De meeste uitgaansgelegenheden waar ik nu ben geweest draaien voornamelijk rock muziek; Nirvana, Radiohead, Led Zeppelin, Oasis, Pink floyd. Op zich niet erg want het is wel mijn muzieksmaak, maar vaak komt de muziek zo hard uit de te kleine boksen dat de kwaliteit ver te zoeken is. Daarbij is het in bijna alle gelegenheden gebruikelijk om te zitten, wat communiceren niet makkelijk maakt. Het is wel erg leuk om benevelde Indiers uit hun dak te zien gaan op 'Smells like teen spirit', wat gepaard gaat met veel woehoe geroep en het spelen van de lucht gitaar...

Helaas mogen alle kroegen, en clubs na 22.30 geen orders meer aannemen. Dus waren we genoodzaakt om rond 23.00 terug naar huis te lopen. Na een mislukte poging om nog het Bangalore's Hard rock cafe binnen te komen, liepen we met hangende pootjes terug naar ons appartement. Echter bij ons om de hoek, waar we de middag ervoor de heerlijke curry hadden gegeten kwam nog muziek van boven... Het was heel bizar; we namen de lift naar boven en toen de liftdeuren weer opende stonden we midden in een groot feest! Dansende Indiers, geen rock muziek, exotische sferen, en dat allemaal op een rooftop. De prijs was er wel naar; 8 euro voor een whiskey-cola (Ajay is een echte scotch drinker) en 2,5 voor een blik Kingfisher beer... Helaas was ook dit feest gedoemd om te vroeg af te lopen.

Vandaag rustig aan gedaan, het is niet voor niets zondag... We zijn met Ajay en een vriend van hem (Asjies) weer gaan eten bij het voortreffelijke Curry restaurantje. Daarna nog op Mahatma Gandhi Road (DE straat van Bangalore) wat gedronken onder het genot van een waterpijp. Asjies is van oorsprong Indisch maar opgegroeid in Nieuw Zeeland, hij is piloot voor kingfisher airline.

Het bevalt me erg goed in Bangalore. Ik heb er nu bijna een week opzitten en ik denk dat ik er nog een week achteraan plak. Bangalore is wel een dure stad, dus veel langer zal ik hier ook niet blijven.

Groeten,

Paul